Koffiepraatje

img_5527

Mooi hè, die paarse heide! Het is heerlijk om zo dicht bij dit prachtige natuurgebied te wonen, zeker in dit jaargetijde.

De laatste weken waren goed gevuld met nog meer prachtige dingen. Mijn zusje trouwde en ik was de ceremoniemeester voor zus en zwager. Een hele eer! En ik was er goed mee ‘van de straat’. We hebben gelukkig een hele fijne dag gehad.

De onderstaande foto is tijdens het vrijgezellenfeestje gemaakt.

img_5576

Daarnaast ging het gezinsleven en het werk natuurlijk ook gewoon door. Ik bakte wat lekkers …img_5543

… en M. ook 🙂

img_5612

De komende weken verwacht ik weer wat meer rust in de tent en dat is ook wel weer fijn.

Ik kan het toch niet…

img_5348

‘Ik kan dat echt niet’. Een zin die regelmatig wordt uitgesproken. Tenminste, wel in ons gezin. Een paar maanden geleden leerde ik een belangrijke les. Eén woord klopt namelijk niet in deze zin, het moet zijn: ‘Ik kan het nog niet’. Door dit ene woordje te veranderen, verander je je hele mindset. In plaats van ervan uit te gaan dat je iets toch niet kan en het waarschijnlijk ook nooit zult leren, zeg je dat je iets nog niet kunt. Je ziet de feiten onder ogen: het lukt je niet. Tegelijkertijd biedt dat ook perspectief: iets wat je nog niet kunt, kun je leren. Ik merk dat het mijzelf helpt met een open blik te kijken naar nieuwe dingen, spannende projecten en ingewikkelde situaties. Misschien lukt het me nog niet om het juiste te doen. Maar hey, ik ben ook aan het leren.

En (voor mij nog belangrijker…) ik merk dat het mijn kinderen goed doet. Hun perfectionisme kan ze soms lamleggen en doen besluiten om maar helemaal niet te beginnen aan het leren van iets nieuws. Door te benadrukken dat leren erbij hoort en dat niets vanzelf gaat, merk ik dat ze (heel langzaam) veranderen in het benaderen van nieuwe dingen in hun leven. Alles wat je nog niet kunt, kun je stapje voor stapje te leren. We werken niet voor een perfect resultaat, we gaan aan de slag omdat we plezier hebben in het proces. En onderweg leren we ‘en passant’ ook nog.

De kracht van liefde

purple-grapes-553464_1920

Liefde en God. Een heel bekende, soms wat uitgekauwde en vaak niet goed begrepen combinatie. Wie het boek Hooglied kent uit de Bijbel, herkent misschien ook het wat ongemakkelijk gevoel bij de ‘liefde en God’. In dit Bijbelboek worden heel intieme liefdesbeschrijvingen ‘loud en clear’ gedeeld. Vorige week heb ik ’s morgens iedere dag wat gelezen in dit Bijbelboek. Onze dominee had eruit gepreekt en het greep me opeens, dit Bijbelboek. (Chapeau overigens voor onze predikant die gewoon durft te preken uit Hooglied en zich niet tegen laat houden door de ingewikkeldheid van intieme liefdesbeschrijvingen en God!).

Hooglied dus, met alle beschrijvingen over herten en druiventrossen en honing en ja, ook borsten en liefde en verlangen naar hele intieme gemeenschap. Woorden die ik in deze blog eigenlijk niet durft te noemen, want de zoekfunctie van google kan dan wel eens mensen met hele andere motieven op mijn site brengen.

‘De liefde is sterk als de dood, de hartstocht onstuitbaar, haar vonken zijn vurige vonken.’ Van oudsher wordt dit Bijbelboek geïnterpreteerd (naast een romantisch verhaal van een bruid en een bruidegom) als een liefdesverhaal van God voor mensen. En dat raakte me, het leek alsof ik weer voor het eerst begreep hoe onvoorstelbaar graag God bij zijn kinderen wil zijn. Hij mist ze, Hij zoekt ze, Hij wil tijd met hen doorbrengen. ‘Laat Mij uw stem horen!’ ‘Zie, u bent mooi, Mijn vriendin’. Wat bijzonder dat God zo ontzettend graag in contact wil zijn met ons, dichtbij ons wil zijn, de maaltijd met ons wil delen. Rest mij niets meer dan te zeggen: ‘Kom haastig, mijn Liefste’.